Vogelpoep - doen ze het er om of niet?ACT en metaforen

In mijn coachwerk gebruik ik regelmatig onderdelen van de ACT methode. Eén daarvan is het werken met metaforen.

Zelf ben ik nogal visueel ingesteld, dus ik heb snel een “beeld” bij een verhaal. Voor mij heel handig, want met een beeld is het vaak eenvoudiger om zaken uit te leggen.

Laatst sprak ik een vrouw die er van overtuigd was, dat een collega “het erom deed”, ondanks dat ze het al zo moeilijk heeft op haar werk. Terwijl we hierover doorspraken, moest ik denken aan de spreeuwen die rond mijn huis leven. Die “doen het er ook om”.

Ik was de ramen niet vaak, maar ALTIJD als ik ze heb gedaan, zit er binnen 24 uur een dikke, witte klodder vogelkak op. Zo eentje die volledig uitgelopen is, waardoor je je raam gewoon opnieuw moet wassen! En je begrijpt natuurlijk wat er daarna gebeurt? Die vogel zit te wachten in een boom en zodra ik mijn raam schoon heb, vliegt hij (of zij) over om er weer een nieuwe klodder tegenaan te gooien!

Klinkt een beetje idioot nietwaar? Mevrouw moest er zachtjes wel wat om lachen, maar tegelijk gaf ze aan dat het bij haar toch echt anders was. Maar is dat zo? 

Ze heeft het thuis door omstandigheden buiten haar invloedsfeer, pittig. En de corona maatregelen hebben daar het afgelopen jaar niet aan meegeholpen. Daarbij is haar afdeling veranderd en zijn er taken aangepast.

Sommige vond ze heel leuk, maar horen niet meer bij haar functie. Anderen die ervoor terug zijn gekomen, vallen haar zwaar. Door de combinatie van werk en privé (waar het beide niet lekker loopt), lukt het haar steeds minder om alle ballen in de lucht te houden.

Terwijl ze eerder haar werk toch altijd zo ontzettend leuk vond.

En als klap op de vuurpijl komt daar dan ook nog die collega bij die zo moeilijk doet op de momenten dat zij het er gewoon even niet bij kan hebben.

Vogelpoep?

Samen hebben we aan de hand van een aantal voorbeelden de omstandigheden besproken en geanalyseerd. Klopt het beeld van haar collega? Of is dit een gevalletje vogelpoep? 

Uiteindelijk zag ze ook wel in dat het voor het overgrote deel “vogelpoep” is. De collega stelde net op het verkeerde moment lastige vragen waardoor zij bij haar extra gevoelig binnenkwamen. In de samenwerking komen bovendien soms deadlines voorbij die moeilijk haalbaar zijn en bij haar net teveel druk op haar werk leggen.

Hoewel ze het heel moeilijk vindt, hebben we nu afgesproken dat ze een kop koffie met de collega gaat drinken en hem gaat vertellen wat er aan de hand is. Samen hebben we doorgesproken hoe ze dat op een manier kan doen die bij haar past en waarbij ze niet meer deelt dan ze zelf wil. Daardoor blijft ze ook trouw aan zichzelf, wat belangrijk is.

De afspraak staat, het gesprek is nog niet geweest, maar de volgende keer dat ik haar spreek, ben ik benieuwd hoe het is gegaan en wat zijn reactie was.

Ongetwijfeld staat hij niet, zoals die spreeuw wel doet, te wachten tot hij weer in actie moet komen 😊.

Een goed gesprek kan daar duidelijkheid over geven, maar hoe pak je dat aan? Wat vertel je, maar vooral “hoe” vertel je dat? Loop je daarbij vast? Of ben je bang dat je het groter maakt dan het voelt? Ik help je er graag bij.

Enerzijds om een beter beeld te krijgen van wat er nu feitelijk speelt, anderzijds om dat gesprek aan te gaan en de controle over de situatie te nemen.

Hartelijke groet,

Marjolein 🍀